Kečap je danas nezaobilazan dodatak mnogim jelima - od pomfrita i hamburgera do mesa i sendviča.

Foto: Ilustracija/Pixabay.com 

Uobičajena je namirnica u frižiderima,  a mnogi bez njega ne mogu zamisliti neka uobičajena jela. No ovaj uobičajeni umak zapravo ima zanimljivu istoriju, a u svom izvornom obliku nije imao nikakve veze s paradajzom. Takođe, u jednom se kratkom periodu prodavao i kao lijek.

Kečap vuče korijene iz Kine, gdje se u 17. vijeku koristio kao fermentisani riblji umak poznat kao kê-tsiap. Ovaj slani umak rađen je od fermentisane ribe, soli i raznih začina te se koristio kao dodatak jelima, slično današnjem sojinom umaku, prenosi Index.hr.

Britanski trgovci donijeli su ovu ideju u Evropu, gdje su pokušali replicirati originalni recept, ali koristeći sastojke dostupne na Zapadu. U početku su kečap pravili od gljiva, oraha, a tek kasnije je dodan paradajz – danas glavni sastojak kečapa.

Prodavao se kao lijek za probavne smetnje, a dodatkom šećera stekao popularnost

U 19. vijeku američki ljekar Džon Kuk Benet počeo je promovisati kečap od paradajza kao lijek za probavne smetnje i reumu. Smatrao je da paradajz ima ljekovita svojstva, te je razvio koncentrisani kečap u obliku tableta, koje su se prodavale kao lijek.

Popularnost kečapa kao lijeka kratko je trajala, jer su neki proizvođači počeli plasirati lažne medicinske verzije, zbog čega je ovaj “lijek” brzo izgubio vjerodostojnost. Ali, kečap je ostao u ishrani i s vremenom postao omiljeni umak širom svijeta.

Početkom 20. vijela receptura kečapa se promijenila – dodan je šećer, što je umak učinilo slađim i gušćim. Veliku ulogu u modernizaciji kečapa odigrao je Henri J. Heinz, koji je 1876. godine predstavio svoj recept bez  vještačkih konzervansa, koristeći samo prirodne sastojke.

Danas su najveći potrošači kečapa Amerikanci, koji godišnje pojedu više od 10 milijardi paketića ovog umaka. Inače, postoji razlika između američkog i evropskog kečapa – evropska verzija često sadrži manje šećera i konzervansa.