Mario Vargas Ljosa, peruanski romanopisac, novinar, esejista, profesor na više univerziteta i dobitnik Nobelove nagrade, preminuo je u 89. godini.

Foto: YouTube screenshot/ViX

Vijest o Ljosinoj smrti objavljena je u nedjelju u saopštenju njegove djece, Alvara, Gonzala i Morgane Vargas Ljose.

Tokom karijere koja je trajala više od 50 godina, Vargas Ljosa je prikazao moć i korupciju u nizu romana, uključujući Vreme heroja, Razgovori u katetradi i Praznik koze. Živeći životom koji je bio šarolik kao i njegova fikcija, Vargas Ljosa je takođe pokrenuo neuspelu kandidaturu za predsjednika Perua, negovao je dugogodišnju svađu sa Gabrijelom Garsijom Markesom i trijumfovao kao nobelovac 2010.

Rođen u Arekipi 1936. godine, Vargas je počeo da radi kao kriminalistički reporter kada je imao samo 15 godina. Četiri godine kasnije, pobjegao je sa svojom 32-godišnjom tetkom, Džulijom Urkvidi, koju je njegov otac nazvao „muškaračom“. Putovanje u Pariz 1958. bio je početak 16 godina života u inostranstvu, živeći u Madridu, Barseloni i Londonu, kao i francuskoj prestonici. Ali dok je radio kao novinar i učitelj, Vargas Ljosa je počeo da se vraća u svoju domovinu u fikciji.

Kao vrlo mlad čovjek pojavio se na književnoj sceni 1958. zbirkom priča Šefovi, da bi četiri godine docnije objavio roman Grad i psi. Uslijedio je niz s kojima je Ljosa stao uz bok velikim latinoameričkim obnoviteljima svjetskog romana: Kortasaru, Fuentesu, Puigu, Sabatu, Markesu... 

Godine 1963. njegov prvi roman, Vrijeme heroja, objavljen je u Španiji. Ali ova priča o ubistvu na vojnoj akademiji Leonsio Prado – gdje je Vargas Ljosa proveo dvije godine kao tinejdžer – i naknadno prikrivanje ovog podatka smatrani su toliko šokantnim u Peruu da je rečeno da je hiljadu primjeraka spaljeno na školskom poligonu.

Vargas Ljosa se našao u središtu procvata latinoameričke književnosti zajedno sa piscima kao što su Hulio Kortazar, Karlos Fuentes i Markes. Njegova studija iz 1971. Garsija Markes: Priča o Deicidu promovisala je književnost novog svijeta, ali njegovo prijateljstvo sa romanopiscem nije potrajalo.

Kada je Markes pozdravio Vargasa Ljosu ispred bioskopa Meksiko Siti 1976. godine, dobio je udarac pesnicom u lice kao odgovor. Govoreći na događaju u Madridu, tri godine nakon što je Markes umro 2014, Vargas Ljosa je rekao da je tužan što je čuo za smrt svog bivšeg prijatelja, ali je odbio da elaborira razloge svađe. „Krećemo se ka opasnom terenu“, rekao je. „Došlo je vrijeme da se stavi tačka na ovaj razgovor.

Drame, pripovijetke i romani, uključujući Razgovor u katedrali, Tetka Julija i piskaralo, i Rat za kraj svijeta, potvrdili su njegovu književnu reputaciju. Ali kako je njegova popularnost rasla, Vargas Ljosa se sve više uključivao u politiku. Udaljavajući se od marksizma iz svoje mladosti, vodio je tok-šou na peruanskoj televiziji i 1984. odbio ponudu konzervativnog predsednika Fernanda Belaundea Terija da postane njegov premijer.

Vargas Ljosa je 1987. okupio 120.000 ljudi na miting u Limi protestujući protiv planova za nacionalizaciju peruanskog finansijskog sistema i pokrenuo predsjedničku kampanju. Tri godine kasnije, nakon mnogih uvredljivih telefonskih poziva i pretnji smrću, poražen je u drugom krugu od Alberta Fuhimorija i napustio je zemlju za nekoliko sati.

Dobio je špansko državljanstvo 1993. godine, a niz drama, eseja i romana se nastavlja. Roman Jarčeva fešta, objavljena 2000. godine, ušao je u um dominikanskog diktatora Rafaela Trujilja na jeziv način. Njegov roman Avanture nevaljale djevojčice iz 2006. prati ljubavnu aferu koja traje više od 40 godina.