U sezoni u kojoj Mančester junajted ponovo traži stabilnost i identitet, jedno ime ostaje konstanta, figura oko koje se sve vrti, igrač koji diktira ritam, vuče konce i preuzima odgovornost onda kada je najteže, taj neko je Bruno Fernandeš.

Foto: YouTube screenshot/Premier League

Njegova uloga u ovom timu odavno prevazilazi klasične okvire veznog fudbalera. On je organizator, lider, pokretač i često jedini igrač koji uspijeva da održi kontinuitet u sistemu koji se godinama mijenja, traži i lomi između različitih ideja i trenerskih filozofija.

Takav profil podsjeća na jednu staru sportsku metaforu, vozača koji nosi cijeli tim, onoga koji prvi dolazi i posljednji odlazi, koji detalje pretvara u prednost. Upravo to je Fernandeš u ovom Junajtedu.

Njegova posvećenost, radna etika i konstantna želja za napretkom izdvajaju ga iz ostatka ekipe. Fizički spreman, mentalno fokusiran i takmičarski gladan, Fernandeš ne samo da podiže svoj nivo igre, već konstantno pokušava da podigne i standarde oko sebe.

U tom smislu, poređenja sa Kristijanom Ronaldom nijesu slučajna. Portugalac je u svom prvom mandatu na "Old Trafordu“ postavio standarde profesionalizma i pobjedničkog mentaliteta, a danas Fernandeš, i bez slične kolekcije trofeja, pokazuje iste osobine u potpuno drugačijem kontekstu.

Od dolaska u januaru 2020. godine, Fernandeš je praktično preuzeo odgovornost za igru Junajteda. Njegov učinak dodatno dobija na težini kada se uzme u obzir da je za samo deset golova i asistencija slabiji od Ronaldovog učinka, i to uz čak 27 utakmica manje.

Ipak, razlika između njih leži u okruženju.

Ronaldo je bio dio generacije u kojoj su igrali Vejn Runi, Pol Skols, Rajan Gigs, Rio Ferdinand, Nemanja Vidić i Edvin van der Sar, tim koji je bio projektovan za osvajanje trofeja i funkcionisao kao uigrana cjelina.

Fernandeš nikada nije imao takav tim.

U posljednjih šest godina bio je jedina konstanta u ekipi koja je često lutala, što potvrđuju i rezultati, šesto mjesto, zatim osmo, pa čak i pad na 15. poziciju u prošloj sezoni. Uprkos tome, njegov individualni nivo nije opadao.

Čak i u sezoni 2021/22, kada se Ronaldo vratio i preuzeo glavnu napadačku ulogu, Fernandeš je bio tik iza njega po ukupnom učinku, što dodatno govori o njegovom značaju.

Za razliku od Ronalda, koji nije uspio da se uklopi u kasnijoj fazi i napustio klub tokom ere Erika ten Haga, Fernandeš je ostao i nastavio da nosi tim kroz turbulencije.

Ni aktuelna sezona nije bila jednostavna. Eksperimenti sa pozicijama, uključujući i odluku Rubena Amorima da ga koristi dublje u vezi, nijesu uticali na njegov doprinos. Naprotiv, povratkom na prirodnu poziciju ofanzivnog veznog, pod vođstvom Majkla Kerika, ponovo je postao centralna figura igre.

Protiv Aston Vile, u pobjedi od 3:1 na „Old Trafordu“, Fernandeš je još jednom demonstrirao kompletnost – 71 dodir s loptom, šest ključnih dodavanja, 15 nošenja lopte i šest osvojenih duela, učinak koji jasno pokazuje koliko utiče na svaki segment igre.

Njegov korner za Kazemira otvorio je utakmicu, dok je preciznim pasom iz prve omogućio Mateusu Kunji da postigne drugi gol.

Junajted je tom pobjedom učvrstio treće mjesto i približio se plasmanu u Ligu šampiona, a Fernandeš je direktno učestvovao u osvajanju čak 25 od ukupno 54 boda ekipe.

Sa 16 asistencija u sezoni, već je nadmašio rekord Dejvida Bekama u dresu Junajteda, a nalazi se na samo četiri od istorijskog rekorda Premijer lige koji dijele Kevin De Brujne i Tjeri Anri.

Ujedno, postao je tek treći igrač u istoriji kluba koji je stigao do 100 golova i 100 asistencija, pridruživši se Runiju i Gigsu.

U poređenju sa Bekamom, čija je igra bila zasnovana na prostoru i preciznosti, Fernandeš donosi nešto drugačije – sposobnost da kreira pod pritiskom, iz bilo koje zone na terenu, uz konstantno kretanje i ogroman radni obim.

U timu koji često nema jasnu strukturu i stabilnost, on je i dalje motor koji pokreće sve.

I možda upravo u tome leži najveća vrijednost njegovog učinka, ne u trofejima koje još čeka, već u činjenici da već godinama održava Junajted konkurentnim gotovo sam.