Godine 1999. dvadesettrogodišnji čileanski student Horhe Matute Džons, izašao je u provod i nikada se nije vratio. Sin ugledne građanske porodice iz univerzitetskog grada Konsepsiona posljednji put je viđen kada je izašao iz diskoteke u kojoj je bila tehno žurka. Njegovo tijelo pronađeno je poslije pet godina, a ubica nikada.

Foto: YT screenshot/ Netflix, Someone Has to Know
 
Ovaj slučaj koji je svojevremeno potresao Čile, polazište je za seriju „Someone Has to Know“ (Alguien tiene que saber) na Netflixu, a čiju režiju potpisuju Fernando Guzoni i Pepa San Martin.

Autori čileanske serije zadržali su lokaciju stvarnog zločina i ostali vjerni originalnim događajima. Promijenili su, međutim, imena stvarnih osoba, vjerovatno zbog mogućih tužbi. Porodica ubijenog studenta je, uprkos tome, pred prikazivanje pozvala na bojkot serije. Iskreno – teško je reći zašto. Jer, „Alguien tiene que saber“ je serija lišena i najmanje trunke senzacionalizma, piše Jurica Pavičić za Jutarnji.

Serija počinje dan nakon nestanka studenta

Serija počinje dan nakon nestanka. Dominantna majka porodice (Paulina Garsija) podiže na noge medije i cio grad. Majka dugo vjeruje da joj je sin živ i otet, ali postoji čovjek koji zna da nije tako. To je lokalni sveštenik (Gabriel Kanjas) kome je ubica priznao zločin na ispovijesti. Sveštenika, međutim, obavezuje ispovijedna tajna. Ne želi da otkrije ime zločinca i ne popušta čak ni pod pritiskom biskupa.

Uzburkana događajima, vlada u Konsepsionu iz glavnog grada šalje petočlani istražni tim koji predvodi iskusan, ali tvrdoglav i dogmatičan inspektor Montero (Alfredo Kastro). Isprva vjeruju da je tijelo studenta sakrila grupa vršnjaka koja ga je prethodno ubila iz nehata. Dodatni problem je što su ti momci uglavnom djeca gradske elite. Osumnjičeni su čak privedeni, ali kada se pojavi tijelo žrtve, ispostavi se da obdukcija ne podržava tu hipotezu. U međuvremenu, par mlađih policajaca posumnja na sasvim drugu osobu, ali tvrdoglavi Montero odbija i da ih sasluša. Slučaj se tokom mjeseci i godina pretvara u nerazmrsiv rašomon, a ogorčena i povrijeđena majka s vremenom postaje nesnosna i policiji i zajednici.

Spora radnja najveća zamerka

“Someone Has to Know” ima osam epizoda od po oko 40 minuta, a upravo se u tome krije njen najveći problem, kažu gledaoci koji su je već pogledali. Priča koja je mogla da bude mnogo napetija i kompaktnija često se razvlači, ponavlja iste emotivne tačke i ostavlja utisak da se vrti u krug. Umjesto da napetost raste iz epizode u epizodu, gledalac često ostaje s osjećajem da se radnja ne pomjera dovoljno, piše Index.

Drugim riječima, serija ima atmosferu, ima težinu i ima temu, ali nema ritam koji bi je gurao naprijed.

To je posebno veliki problem kod true crime naslova jer publika od njih obično očekuje ili snažan emocionalni udarac ili osjećaj da se s vremenom dolazi sve bliže istini. Ovdje toga nema dovoljno, ističe se u recenzijama. Serija više puta sugeriše da se sprema veliko otkriće, ali ne uspijeva da izgradi pravi osjećaj nagrade za gledaoca.

Dodatni problem je to što je serija inspirisana slučajem koji zvanično nikada nije do kraja riješen. Zbog toga ni završnica ne nudi ono što dio publike najviše želi: jasan odgovor, rasplet i osjećaj zatvaranja priče, navodi se u recenzijama.

Sjajne glumačke izvedbe

Ono oko čega ima manje dilema jeste glumačka postava. U glavnim ulogama su Paulina Garsija, Alfredo Kastro i Gabrijel Kanjas, a upravo su njihove izvedbe među najčešće hvaljenim elementima serije, prema prvim recenzijama.

Paulina Garsija nosi emocionalnu jezgru priče kao majka koja odbija da prihvati da odgovora možda nikada neće biti. Alfredo Kastro glumi detektiva koji sve više gubi kontrolu nad slučajem i sopstvenim metodama, dok Gabrijel Kanjas kao sveštenik otjelotvoruje jednu od glavnih tema serije – ćutanje.

Kritičari ističu da su njihove izvedbe suzdržane, ozbiljne i vrlo uvjerljive, što seriji daje težinu čak i onda kada radnja počne da gubi zamah.

Vizuelno, serija je vrlo upečatljiva, naglašavaju kritičari. Tamni tonovi, suzdržana kamera i tjeskobna atmosfera dobro prenose osjećaj beznađa i tuge. U tom smislu “Someone Has to Know” djeluje kao ozbiljna i promišljena drama, a ne kao još jedan generički kriminalistički naslov.