Krivično vijeće Višeg suda u Podgorici odbilo je kao neosnovan zahtjev za ponavljanje krivičnog postupka bivše specijalne tužiteljke Lidije Mitrović, okončanog pravosnažnom presudom 23. decembra 2024, kojom je zbog zloupotrebe službenog položaja osuđena na sedam mjeseci zatvora.

Foto: PR centar, arhiva

Presudu Višeg suda, donijetu krajem 2024, potvrdio je Apelacioni sud u maju 2025. Mitrović je potom, 23. juna 2026. godine, podnijela zahtjev za ponavljanje postupka.

“Pozivajući se, u bitnom, na odredbu čl. 424 st. 1 tač. 3 i 5 Zakonika o krivičnom postupku, te u bitnom navodeći da analiza H.Š. nekadašnjeg vještaka ekonomsko-finansijske struke od 24. decembra 2023. godine, kojeg je angažovala privatno i koji je dostavila u prilogu zahtjeva, predstavlja novi dokaz. Takođe, je navedeno da je predmetni izvještaj dostavila uz žalbu Apelacionom sudu kao potvrdu svog izjašnjenja, što je konstatovano i u odluci od 18. aprila 2024. godine, ali da taj nalaz nije sproveden kao dokaz u postupku, niti raspravljan na pretresu, zbog čega ga smatra novim dokazom”, saopštili su iz Višeg suda.

Međutim, kako dodaju, po nalaženju vijeća taj nalaz i mišljenje ne predstavljaju novu činjenicu niti novi dokaz.

“Po ocjeni vijeća, činjenica da predmetna analiza – nalaz i mišljenje H.Š. nije izvedena kao dokaz na glavnom pretresu ne daje joj, sama po sebi, karakter novog dokaza u smislu odredbe čl 424 st.1 tač.3 Zakonika o krivičnom postupku. Odlučna okolnost za ocjenu da li se radi o novom dokazu nije samo činjenica da određeni dokazni materijal nije formalno proveden u dokaznom postupku, već da li je isti bio nepoznat sudu i strankama u vrijeme odlučivanja, odnosno da li predstavlja novu okolnost koja nije mogla biti predmet ocjene u redovnom postupku. U konkretnom slučaju, navedena analiza je bila poznata osuđenoj, priložena uz žalbu i sadržajno razmatrana od strane Apelacionog suda Crne Gore, pa okolnost da joj u redovnom postupku nije data dokazna vrijednost koju je osuđena očekivala ne može dovesti do njenog pretvaranja u novi dokaz u smislu odredbe čl.424 st.1 tač.3 ZKP-a”, preciziraju.

Ističu da bi suprotno tumačenje dovelo do toga da svaki stručni materijal ili mišljenje koje je stranka pribavila i iznijela u redovnom postupku, ali koje sud nije prihvatio ili mu nije dao odlučujući značaj, naknadno može predstavljati osnov za ponavljanje pravosnažno okončanog postupka.

“Time bi institut ponavljanja izgubio karakter vanrednog pravnog lijeka i postao sredstvo za ponovno preispitivanje pravilnosti ocjene već izvedenih dokaza. Osim navedenog, vijeće je posebno cijenilo da analiza – nalaz i mišljenje H.Š. ne predstavlja dokaz o novoj činjenici koja ranije nije bila poznata sudu, već drugačije stručno mišljenje o istoj dokumentaciji i istim podacima koji su već bili predmet dokaznog postupka. Sama okolnost da određeno stručno mišljenje daje drugačiji zaključak koji je povoljniji za osuđenu ne znači automatski postojanje razloga za ponavljanje postupka, jer se ovim vanrednim pravnim lijekom ne može zahtijevati ponovno ocjenjivanje pravilnosti i uvjerljivosti dokaza na kojima je pravosnažna presuda zasnovana”, dodaju iz Suda.

U obrazloženju rješenja vijeće je ukazalo da predmetna analiza nije sačinjena kao nalaz i mišljenje vještaka određeno u skladu sa odredbom člana 137 Zakonika o krivičnom postupku, prema kojem se vještačenje određuje pisanom naredbom organa koji vodi postupak, radi pružanja stručnih znanja potrebnih za utvrđivanje, ocjenu ili razjašnjenje pravno relevantnih činjenica.

“Predmetni nalaz je sačinjen na zahtjev osuđene koja je privatno angažovala vještaka i predstavlja privatno pribavljeno stručno mišljenje, koje samo po sebi ne mijenja činjenicu da se zasniva na istoj dokumentaciji i istim podacima koji su već bili predmet dokaznog postupka i ocjene suda”, navode iz Višeg suda.

Vijeće je ukazalo i da navodi iz zahtjeva kojima se osporava pravilnost zaključaka sudova u pogledu poreskih obračuna, metodologije vještačenja i vrijednosti pojedinih dokaza, predstavljaju u suštini ponavljanje odbrane koja je već bila predmet ocjene u redovnom postupku, a ne nove činjenice ili nove dokaze podobne da dovedu do drugačije odluke.

“Konačno, u odnosu na navode predloga koji se odnose na odredbu čl. 424 st.1 tač.5 Zakonika o krivičnom postupku, vijeće je utvrdilo da ni ovaj zakonski uslov nije ispunjen. Ovo, iz razloga što u konkretnom slučaju, osuđena nije iznosila nove činjenice niti podnijela nove dokaze koji bi ukazivali da nije izvršila neku od radnji koje su obuhvaćene produženim krivičnim djelom za koje je pravosnažno oglašena krivom. Navodi iz zahtjeva se ne odnose na postojanje ili nepostojanje konkretnih radnji osuđene, već na osporavanje načina obračuna poreskih obaveza kod pravnih lica koja su bila predmet postupka i na drugačiju interpretaciju već postojećeg dokaznog materijala”, poručuju iz Suda.