Američko vojno prisustvo u Evropi decenijama unazad predstavlja ključ evropske odbrambene doktrine. Iako je Vašington najavio povlačenje 5.000 američkih vojnika iz Njemačke, vojno prisustvo u ovoj zemlji i dalje je, pojedinačno gledano, najbrojnije na Starom kontinentu. Iako broj američkih vojnika na evropskom tlu opada od kraja Hladnog rata širom kontinenta, i dalje je prisutno na desetine hiljada vojnika.

Foto: Ilustracija/Pixabay 

Američke trupe na evropskom kontinentu raspoređene su u više od 38 vojnih baza. Broj vojnika mijenja se iz mjeseca u mjesec zbog redovnih rotacija jedinica i vojnih vježbi, tako da se na Starom kontinentu nalazi između 80.000 i 86.000 vojnika, od čega je 68.000 stalno raspoređenih. Pojedinačno gledano, najviše vojnika stacionirano je u Njemačkoj, koja se nakon Drugog svjetskog rata nametnula kao glavno američko čvorište u Evropi.

Italija je uz Njemačku najvažnija tačka, gdje je stacionirano 12.500 vojnika u različitim vazdušnim i pomorskim bazama, i smatra se južnim sidrom NATO-a. Zatim, po brojnosti, slijede Velika Britanija sa 12.000, Poljska sa 10.000, Španija sa 7.000, kao i Norveška sa 4.000 vojnika. Takođe, američke snage prisutne su i na teritoriji Kosova i Metohije, u bazi Bondstil, gdje se u ovom trenutku nalazi 600 vojnika.

Njemačka je za SAD nezamjenjiv logistički i komandni operativni sistem. U Štutgartu se nalaze dvije od ukupno 11 američkih borbenih komandi, EUKOM i AFRIKOM, odakle se koordiniraju sve američke vojne operacije u Evropi i Africi. Vazdušna baza Ramštajn najvažnija je vojna instalacija za SAD, koja služi praktično kao benzinska pumpa za svaki teretni avion koji leti prema Bliskom istoku i Centralnoj Aziji, a u Grafenveru se nalazi jedan od najmodernijih poligona za obuku na svijetu.

Italija je ključno čvorište za američke operacije u Sredozemlju, Africi i na Bliskom istoku. Ova zemlja služi kao logistička platforma koja Americi omogućava projekciju moći daleko van evropskih granica. Njen značaj ogleda se u vazdušnoj bazi Avijano, koja je jedna od rijetkih baza sa trajno stacioniranim borbenim eskadrilama, zatim u bazi Sigonela na Siciliji, koja je ključna za nadzor, logistiku i operacije sa bespilotnim letjelicama, kao i u bazi Gricinjano kod Napulja, koja je sjedište američke Šeste flote, koja kontroliše operacije u cijelom Mediteranu.

Poljska i Rumunija danas su ključne tačke istočnog krila NATO-a. Njihova uloga posljednjih godina transformisala se iz mjesta za povremene vježbe u stalna i visoko opremljena američka uporišta. Poljska je postala primarno logističko i komandno čvorište za istočno krilo NATO-a i bedem prema Rusiji.

U bazi Kamp Košćuško u Poznanju smještena je komanda Petog američkog korpusa, što ovu bazu čini prvom stalnom američkom bazom u Poljskoj.

Rumunija je strateški fokusirana na jugoistočnu Evropu i stabilnost u crnomorskom regionu. Baza Mihail Kogalničanu ključna je platforma za vazdušne operacije i nadzor Crnog mora, a važno je napomenuti da Rumunija služi kao važna logistička tačka koja omogućava brzo prebacivanje snaga prema Balkanu i Bliskom istoku. Ono što je zajedničko za obje zemlje jeste da posjeduju sistem Aegis Ašor, koji čini integralni dio antiraketne odbrane NATO-a.