Drveće možda ne može da skladišti onoliko ugljen-dioksida koji zagrijava planetu koliko se ranije pretpostavljalo, jer fotosinteza ne mora uvijek da dovede do rasta drveta, sugeriše najnovija studija.

Foto: Ilustracija/Pixabay

Istraživači su analizirali 137 lokacija širom Sjedinjenih Američkih Država i utvrdili da se rast drveća često završava mjesecima prije nego što se završi period fotosinteze, što dovodi u pitanje dosadašnje klimatske modele.

Šume se smatraju ključnim prirodnim „rezervoarom ugljen-dioksida“, jer apsorbuju ugljen-dioksid iz atmosfere i skladište ga u biomasi tokom dugog vremenskog perioda.

Međutim, naučnici navode da se u mnogim modelima klimatskih promjena pretpostavlja direktna veza između fotosinteze i rasta, što nova istraživanja dovode u pitanje.

„Samo zato što postoji više fotosinteze, to ne znači nužno i veći rast drveća u budućnosti“, rekao je jedan od autora studije, Mukund Palat Rao sa Univerziteta Kolumbija.

Na lokacijama u istočnim djelovima SAD-a, oko 36 odsto godišnjeg unosa ugljen-dioksida zabilježeno je nakon što je rast drveća prestao, dok je u Kaliforniji taj udio iznosio oko 26 odsto.

Detaljnija mjerenja pokazala su da je rast drveća ograničen na periode umjerenih temperatura i vlažnosti, dok sve češći toplotni talasi i suše prekidaju taj rast ranije tokom godine.

Istraživači upozoravaju da bi klimatski modeli koji ne uzimaju u obzir tu razdvojenost između fotosinteze i rasta mogli da precijene buduću sposobnost šuma da skladište ugljen-dioksid, posebno u uslovima rastućih temperatura i smanjene vlažnosti vazduha.

Studija, takođe, naglašava da se značajan dio napora za uklanjanje ugljen-dioksida i dalje oslanja na prirodne procese poput pošumljavanja, dok su tehnološka rješenja za uklanjanje ugljen-dioksida i dalje minimalno zastupljena.